‘Gefeliciteerd met de Nederlandse songfestivaloverwinning!’ Nooit gedacht dat ik nog eens zo’n appje van een Israëliër zou ontvangen.
De afgelopen week stond het leven van velen hier in Israël in het teken van muziek. Na de Israëlische overwinning van vorig jaar, was het nu aan de Joodse staat om het megalomane muziekfestijn te organiseren. Omdat Jeruzalem te gevoelig lag, week de organisatie uit naar Tel Aviv. Een goed idee; in die bruisende, mondaine stad is niets te gek. Een Songfestival kan er daar nog wel bij.
Ik had gedacht dat het letterlijk een ver-van-mijn-bed-show zou zijn. Dat werd anders. Na de overwinning van de Nederlandse Duncan viel het festijn niet meer te negeren en moest ook ik eraan geloven. Immers, wat doe je als je als Nederlander wordt gefeliciteerd met de overwinning en zelfs het voorstel wordt gedaan om volgend jaar samen naar het Songfestival in Nederland te gaan?
Ik wuifde de felicitaties van me af door te stellen dat ik nog geen echo had bijgedragen aan de Nederlandse inzending. Het bleek niet genoeg. Als Nederlander zou ik trots moeten zijn. Echter, hoe meer ik me verdiep in het Songfestival en de scene eromheen, hoe minder trots ik word. En dat zegt niet alleen veel over mijn muzikale voorkeuren en kwaliteiten.
Nee, geef mij maar de klanken die me regelmatig letterlijk komen aanwaaien. Iedere week hoor ik ze, mits de windrichting goed is: ‘Lecha Dodi’, eeuwenoude muziek uit een nabije synagoge. Voordat we naar Israël verhuisden had ik van dit muzikale genre nog niet zoveel kaas gegeten. Dat is veranderd. Inmiddels ken ik verschillende deuntjes uit mijn hoofd. Soms ga ik er zelfs gewoon even voor zitten. Een momentje muzikaal genieten.
Het is moeilijk om de synagogale muziek te beschrijven. De melodieën hebben iets meeslepends, melancholieks en mystieks tegelijk. Na een paar keer luisteren zitten ze in je hoofd, overigens zonder dat ze vervelend worden.
En dan de inhoud. Niet zelden zijn het complete Bijbelcitaten. Of anders gerijpte woorden die de eeuwen hebben verdragen. Gecombineerd met de meeslepende melodieën een gouden combinatie. Verantwoorde muziek die ook in Nederland meer aandacht verdient!
Nog even over het Songfestival. Wat betreft mijn voorzichtige diskwalificatie van het muziekfeest; graag maak ik een uitzondering. Het is 1979. De Israëlische inzending wint het festijn. De single draagt de titel ‘Hallelujah’. Het is een prachtige vertolking van Psalm 148; de enige keer dat een Psalm ten gehore werd gebracht tijdens het Songfestival. Hier in Israël geldt het min of meer als onofficieel volkslied. Ik begrijp helemaal waarom…